กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเกาะแห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน ทั้งความสุข ความเศร้า ความรู้และอื่นๆ รวมทั้งความรัก

วันหนึ่งความรู้ก็ได้บอกกับทุกคนว่า เกาะที่ทุกคนนั้นอาศัยอยู่กันมานานกำลังจะจมลงใต้ผืนน้ำ ให้ทุกคนเตรียมเรือเพื่อที่จะหนีออกจากเกาะ

ทุกคนจึงรีบตัดสินใจเตรียมเรือกันทันที แต่มีเพียง ความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจอยู่บนเกาะ ความรักต้องการที่จะอยู่จนกระทั่งวินาทีสุดท้าย

เมื่อเกาะกำลังจะจมลงน้ำ ความรักก็เริ่มรักชีวิตตัวเองขึ้นจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ ความรวย แล่นเรือผ่านได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากความรัก จึงตอบไปว่า "ไม่ได้หรอกฉันรับเธอไม่ได้ เพราะเรือฉันน่ะ เต็มไปด้วยทองและเงินแล้วมันไม่มีที่ให้คุณ"

ความรักจึงตัดสินใจขอร้องความเห็นแก่ตัวซึ่งผ่านมาเหมือนกันด้วยเรือลำงาม " ความเห็นแก่ตัวช่วยฉันด้วย" "ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอก ความรักคุณน่ะเปียก อาจจะทำให้เรือฉันเปียกด้วย"

ความเศร้าได้พายเรือผ่านมา ความรักก็ได้เอ่ยขอความช่วยเหลืออีก ความเศร้าตอบว่า "โอ้ความรักฉันกำลังเศร้ามากเลย ฉันต้องการอยู่คนเดียว ขอโทษนะ"

ความสุขได้ผ่านความรักไปเหมือนกัน แต่เขาไม่ได้ยินแม้เสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือของความรัก เพราะมัวแต่กำลังมีความสุข

ทันใดนั้นมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา " มานี่ความรักฉันจะรับคุณไปเอง"
เสียงนั้นเป็นของคนแก่คนหนึ่ง ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมาก เมื่อพวกเขามาถึงแผ่นดินที่แห้ง คนแก่ก็จากไปตามทางของเขา

ความรักนึกขึ้นมาได้ว่าลืมถามชื่อคนแก่คนนั้นความรักจึงถามความรู้จนเจอและได้สอบถาม



" ความรู้ ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน"

ความรู้ตอบว่า "เวลาไงหล่ะ"

ความรัก "แต่ทำไมเวลาจึงช่วยฉันล่ะ ?"

ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตัวเอง แล้วตอบความรักว่า

ก็เพราะว่ามีเพียงเวลาเท่านั้นที่เข้าใจว่าความรักยิ่งใหญ่แค่





รักเท่าไหน...........ถึงจะพอ


จะมีสักกี่ครั้ง

ที่เราจะรู้สึกถึงความรักที่เต็มไปด้วยความสุข

แต่ก็แฝงไปด้วยความทุกข์

สุขเพราะได้รักใครคนหนึ่งอย่างสุดหัวใจ

และได้คิดถึงเขาทุกลมหายใจ

แต่ในความรักที่เต็มไปด้วยที่สุดนั้น

ก็มักจะทำให้เราเจ็บปวด


คุณเคยร้องไห้เพราะรักใครสุดหัวใจ

และเคยต้องร้องไห้เพราะคิดถึงใครคนหนึ่ง

อย่างที่ไม่รู้ว่าเขาคนนั้น

จะคิดถึงเราบ้างหรือเปล่า

เราไม่สามารถหาคำตอบได้

แต่ความรัก

มันจะมีคำตอบอยู่ในตัวของมัน

หากเรารักอย่างมีสติ

ลองมองย้อนกลับมาดูตัวเองบ้าง

ค้นหาใจของตัวเองบ้าง

อย่าให้ไปอยู่ที่ใครคนนึงจนหมดทั้งหัวใจ

จงเก็บไว้สำหรับตัวเองสัก 1 ห้อง

เก็บไว้เผื่อวันข้างหน้า

ที่เราไม่รู้ว่ามันจะต้องเตรียมพื้นที่

ไว้สำหรับ 3 ห้องที่เหลือต้องกับคืนมาอย่างบอบช้ำ

เก็บความคิดถึงไว้คิดถึงตัวเองบ้าง


หากเรามัวคิดถึงว่า

เขาทำอะไรอยู่ กินอะไรหรือยัง วันนี้เขาจะไปไหน

ลองเปลี่ยนมาคิดถึงว่า

วันนี้เราจะทำอะไร จะกินอะไรดี และวันนี้เราจะไปไหน

เพื่อลดความเจ็บปวดของความคิดถึง


เผื่อลมหายใจสำหรับตัวเอง

อย่างน้อยลองค่อย ๆ ทำวันละนิด

คุณก็จะเป็นคนหนึ่งที่รักเป็น

ในค่ำคืน ที่ทนฝืนยืนอยู่ลำพัง
ความอ้างว้างดูช่างสิ้นหวังกับการที่ยังเฝ้า รอแต่เธอ
ยังคงเพ้อรอเธอคืนมา
แต่วันเวลามันไม่อาจย้อนเมื่อมองดูดาวบนฟ้า
มันก็เหมือนจะดับลง ตัวฉันคง กำลังจะขาดใจ

ที่รัก ได้ยินฉันไหม๊คนดี กลับมาสักที มีคนเฝ้ารอคอย
ปวดร้าว กับความรักที่เลื่อนลอย
ที่ยังเฝ้าคอย ที่ยังเฝ้ารอให้เธอกลับมา

เสียงบทเพลงยังหลอกหลอนในความทรงจำ
ภาพความหลังยังคงตอกย้ำไม่เคยจะเลือนราง
รอแต่เธอทั้งที่รู้ว่าไม่มีทาง
ยังคงหวังทั้งที่สิ้นหวังเมื่อมองดูดาวบนฟ้า
มันก็เหมือนจะดับลง ตัวฉันคง กำลังจะขาดใจ

ที่รัก ได้ยินฉันไหม๊คนดี กลับมาสักที มีคนเฝ้ารอคอย
ปวดร้าว กับความรักที่เลื่อนลอย
ที่ยังเฝ้าคอย ที่ยังเฝ้ารอให้เธอกลับมา

ที่รักเธออยู่หนใด โปรดฟัง คำขอของฉัน
เสียงของฉัน เสียงที่ร้องตะโกนจากใจ

ที่รัก ได้ยินฉันไหม๊คนดี กลับมาสักที มีคนเฝ้ารอคอย
ปวดร้าว กับความรักที่เลื่อนลอย
ที่ยังเฝ้าคอย ที่ยังเฝ้ารอให้เธอกลับมา