มีคนเคยบอกว่า...ชีวิตในช่วงมัธยมเป็นช่วงที่สนุกที่สุด
และเพื่อนสมัยเรียนมัธยม เป็นเพื่อนที่สนิทที่สุด
แต่ก่อนเคยสงสัยว่าทำไม??
แต่มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ
ถึงแม้จะไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมก้อเถอะ

วันก่อนไปเดินคอมเพล็กซ์ เห็นเด็กมัธยมกลุ่มนึงกำลังเสียงดังโวยวายกัน
ในใจก้อคิดว่าจะเสียงดังอะไรกันนักหนาวะ ไม่เคยคุยกันรึไง
แต่อีกใจนึงก้อคิดว่า ทำไมมันเหมือนแก๊งค์ชั้นสมัยมัธยมจังเลยวะ
มันก้อเลยทำให้ชั้นอดนึกถึงพวกแกไม่ได้

มันเป็นความจริงที่ว่าเราอาจจะไม่ได้คิดถึงกันตลอดเวลา
ไม่ได้มาเจอกันบ่อยๆ อาจจะแค่ปิดเทอมละครั้ง
แต่เมื่อไหร่ที่เห็นภาพวันเก่าๆ หรือนึกถึงภาพเหตุการณ์เดิมๆ
มันทำให้ชั้นอดคิดถึงพวกแกไม่ได้
ยิ่งตอนนี้ชั้นมาอยู่ที่อุดรด้วยแล้ว เวลาไปที่ที่เราเคยไปกันมันทำให้ชั้นนึกถึงพวกแก
ร้านส้มตำป้าอ้วน กะครูตุ๋ย ที่อยู่ริมหนองประจักษ์ตอนนี้ชั้นไปกินบ่อยมาก
แต่ไม่ได้โวยวายเหมือนตอนที่อยู่กะพวกแกนะ
เห็นหนองประจักษ์แล้วนึกถึงตอนที่เราไปให้อาหารปลา แล้วก้อถ่ายวีดีโอที่นังเมย์ซี่วันวิ่งฝ่าฝูงนกเหมือนเป็นบ้า ฮ่าๆๆ
เอ้อ ป้าร้านส้มตำหลังราชินูข้างร้านบีเน็ต ถามถึงพวกแกด้วยนะตอนชั้นไปซื้อส้มตำ ถามว่าเพื่อนหนูที่คุยเก่งๆหายไปเรียนไหนกันหมด
แล้วเวลาเดินผ่านตู้ถ่ายสติ๊กเกอร์ที่คอมเพล็กซ์ก็นึกถึงพวกแก เพราะว่าสมัยนี้เค้าไม่ถ่ายกันแล้ว ฮ่าๆๆๆ

ปิดเทอมของพวกแกตะกี้ แต่ไม่ใช่ปิดเทอมของชั้น
ดีใจมาที่ได้เจอเมย์ ม่อน เบลล์
ไปกินส้มตำกันเหมือนเดิม คงคอนเซปต์มากๆ
แล้วนังเมซี่ก้อขี้โวยวาย เสียงดังเฮฮาและหัวเราะได้ตลอดเวลาเหมือนเดิม

เสียดายที่ปาลินอุตส่าห์กลับมาแต่ไม่ได้เจอกัน
และชั้นก้อรู้สึกเสียใจที่สุดที่ชั้นทำผิดต่อแกอย่างไม่น่าให้อภัย
ชั้นผิดหวังกับตัวเองจริงๆนะปาลิน ที่ชั้นลืมแฮปวันเกิดแก
ตั้งแต่ชั้นเปลี่ยนมือถือใหม่มา ตั้งเตือนวันเกิดทุกคนในชีวิตชั้นก้อหายไป
ไม่ใช่ว่าจำไม่ได้หรอกนะว่าแกเกิดวันที่เท่าไหร่ แฮปมาเป็นจะสิบปีแล้วทำไมจะจำไม่ได้ แต่พอถึงวันจริงๆชั้นก้อลืมนึกไปเลยว่า วันทั้งวันที่ชั้นเดินไปเดินมาอยู่เนี่ย มันเป็นวันเดียวกับวันเกิดแก ถึงแกจะบอกชั้นว่าไม่เป็นไร
แต่ชั้นก้อยังผิดอยู่ดีแหละ เพราะมันเป็นวันสำคัญ มันเป็นวันเกิดเพื่อนสนิท
มันเป็นวันเกิดของเพื่อนที่บีบมะนาวใส่ข้าวผัดให้ชั้นกินตอนมอต้น มันเป็นวันเกิดของเพื่อนที่ตัวติดกันตะลอนไปเรียนพิเศษตั้งแต่มอต้น ขอโทษจริงๆนะแก

ส่วนนัดดา ปิดเทอมนี้เสียดายที่ไม่ได้เจอกัน
ชั้นมีเรื่องราวมากมายในชีวิตที่จะอัพเดทให้แกฟัง
กลับไปในมอเด๋วแวะไปหานะ

นังแม้ว ชั้นไม่รู้ว่าตอนนี้แกอยู่ส่วนไหนของประเทศไทย
ถ้าแกเปิดมาเจอฮิห้าชั้นกรุณาติดต่อหรือเม้นท์กลับด้วย
เพราะว่าชั้นคิดถึงเสียงแหลมๆของแกมากกก

โสภณ ตอนนี้ชั้นก้อไม่ได้เจอแกเลย กลับไปในมอก้อไม่ได้เจอกันเลย
หลังจากล่าสุดชั้นไปนอนหลับเฝ้าพวกแกในโรงหนังตอนดูทรานส์ฟอร์เมอร์
น้องปลาของแกเป็นไงบ้าง มีเพื่อนเพิ่มรึยัง ส่วนน้องปลาของชั้นเอากลับไปให้แม่เลี้ยงแล้วล่ะ ตอนนี้มันตัวโตจากตัวละห้าเป็นตัวละยี่สิบแล้วล่ะ แล้วมันก้อคงสดชื่นขึ้นเพราะแม่ชั้นว่างจัดเปลี่ยนน้ำอาทิตย์ละครั้ง ผิดกับตอนที่มันอยู่กับชั้นที่เปลี่ยนน้ำเดือนละครั้ง

ถึงตอนนี้ชั้นอาจจะไม่ได้ว่างจัดที่จะมานั่งเม้าท์แตกกคุยโทรศัพท์กันทีละสองสามชั่วโมง ชนิดที่ว่าให้พ่อแม่ด่าเล่นว่าไปโรงเรียนไม่ได้คุยกันรึไง แต่ชั้นก็มีความสุขที่ชั้นได้คิดถึงพวกแกนะ อาจจะไม่บ่อยแต่ทุกครั้งที่ผ่านที่ที่เราเคยไปบ้าบอคอแตกกัน มันทำให้ชั้นนั่งยิ้มคนเดียวได้ และบันทึกที่ชั้นเขียนไว้ในฮิห้านี้เพื่อที่จะได้ให้พวกแกอ่านเวลาที่มาเม้นท์ด่าชั้นว่า หายไปนานเลยนะเมิงงง
อย่างที่นังหลินมันชอบมาเม้นท์ ฮ่าๆ พวกแกจะได้รู้ว่าชั้นยังรักพวกแกเหมือนเดิม ย้ำว่า เหมือนเดิม
ตอนนี้จะสี่ปีแล้วนะพวกแก จนปาลินกะนังแม้วจะรับปริญญาแล้ว
แต่ทำไม๊ทำไมยังไม่เคยรวมกันได้ครบทุกคนซะทีเนอะ
แต่มันก้อต้องมีซักวันล่ะน่า...รักพวกแกนะ